1 16 - امام عليه السلام هنگام جنگ ( در بارهء زد و خورد با دشمن ) بياران خود مى فرمود : گريزى كه در پى آن بازگشت ، و شكستى كه بعد از آن هجوم و حملهء به دشمن است بر شما ناگوار نباشد ( ننگ ندانيد ، چنان كه اعراب تصوّر ميكنند ، زيرا بسا مصلحت در گريز است تا دشمنان سنگرهايشان رها كرده پيش آيند و شما از پشت سر حمله نموده آنها را محاصره نمائيد ، يا آنكه اگر بر اثر هجوم دشمن گريختيد نوميد نشويد ، بلكه سبب شكست خود را تدارك كرده باز گرديد ) 2 و حقوق شمشيرها را بپردازيد ( با دلاورى شمشير بر دشمن فرود آوريد ) و پهلوها ( ى آنها ) را بر زمين برسانيد ( آنان را به خاك افكنده نابود سازيد ) و به نيزه افكندنى كه به اندرون ( دشمن ) كارگر شده و به شمشير زدن استوار خود را وادار ساخته بسيار كوشش داشته باشيد ، و آوازها را بميرانيد ( اضطراب و نگرانى به خود راه نداده با دل آرام رو به دشمن آوريد ) زيرا آن بيشتر ترس و نگرانى را دور مىكند ، 3 سوگند به آن كه دانه را شكافت و انسان را آفريد ( منافقين و دو رويان مانند معاويه و عمرو ابن عاص و مروان و ديگران در باطن ) اسلام نياوردند ، ولى ( از ترس ) زير بار رفتند ( خود را مسلمان جلوه دادند ) و كفر ( شان ) را پنهان داشتند ، و هنگامى كه براى آن يارى كنندگان يافتند آن را آشكار ساختند ( پرچم مخالفت با دين و زد و خورد با ما را افراشتند ) .